Category Archives: Onderwijs

Zwarte vrouwen zijn bij lange na niet de best onderwezen groep in de Verenigde Staten

Verscheidene nieuws media hebben de afgelopen weken gepubliceerd dat Zwarte Vrouwen de meest onderwezen groep is in de Verenigde Staten of dat ze de meest onderwezen groep zijn qua ras[1] en geslacht.

Zie bijvoorbeeld dit artikel: https://www.freespeech.org/video/report-black-women-have-become-most-educated-group-us

In deze post wil ik aantonen dat deze conclusie overtrokken is en dat de groep Zwarte Vrouwen bij lange na niet zo goed presteren als bijvoorbeeld Aziatische Vrouwen, Aziatische Mannen, Blanke Vrouwen en Blanke Mannen.

Wat wordt beweerd
Freespeech.org geeft een verkeerde interpretatie van de data van The National Center for Education Statistics. Ze schrijven dat de NCES het volgende heeft gevonden en dat men op basis hiervan kan concluderen dat Zwarte Vrouwen de meest onderwezen groep is in de Verenigde Staten:

“From 1999–2000 to 2009–10, the percentage of degrees earned by females remained between approximately 60 and 62 percent for associate’s degrees and between 57 and 58 percent for bachelor’s degrees. In contrast, the percentages of both master’s and doctor’s degrees earned by females increased from 1999–2000 to 2009–10. Within each racial/ethnic group, women earned the majority of degrees at all levels in 2009–10. For example, among U.S. residents, Black females earned 68 percent of associate’s degrees, 66 percent of bachelor’s degrees, 71 percent of master’s degrees, and 65 percent of all doctor’s degrees awarded to Black students.”

Wat dit aantoont is niet dat de groep Zwarte Vrouwen op zich de meest geëduceerd is, maar dat ze vergeleken met andere vrouwelijke groepen de hoogste proportie afgestudeerden hebben in verhouding tot mannen van hun respectievelijke ras. Zie ter illustratie de volgende data van de NCES:

Degrees conferred to females
Figuur 1: Number of degrees conferred to females

Wat de data zeggen is het volgende:

  • van de gehele Zwarte populatie die een Associate Degree heeft ontvangen is 68% vrouw en 32% man;
  • van de gehele Zwarte populatie die een Bachelor’s Degree heeft ontvangen is 66% vrouw en 34% man;
  • van de gehele Zwarte populatie die een Master’s Degree heeft ontvangen is 71% vrouw en 29% man;
  • van de gehele Zwarte populatie die een Doctor’s Degree heeft ontvangen is 65% vrouw en 35% man.

De data zeggen meer hoeveel succesvoller de Zwarte Vrouw is in vergelijking met de Zwarte Man in het behalen van een schooldiploma, maar zeggen niets over hoe goed de Zwarte Vrouw presteert vergeleken met andere geslachten van andere rassen.

Zie ook een andere weergave van de data hoe goed vrouwen presteren ten opzichte van mannen van hun respectievelijke rassen:

Degrees conferred to females vs males
Figuur 2: Degrees conferred to females

We kunnen hieruit concluderen dat vrouwen succesvoller zijn in het behalen van diploma’s in het Hoger Onderwijs ten opzichte van mannen, maar onder geen enkel ras is het verschil tussen het succes van mannen en vrouwen zo groot als onder de Zwarte ras. Het verschil van succes tussen mannen en vrouwen onder Aziaten en Pacific Islanders is het kleinst.

Waarom de bewering fout is
Om wat meer inzicht te verkrijgen in hoe goed onderwezen de Zwarte Vrouw is in vergelijking tot andere groepen moeten we ons beroepen op andere statistieken. Eén zo’n statistiek komt direct van de US Labour Department:

Educational attainment by race
Figuur 3: Educational attainment by race

Je ziet hier dat 53.4% van Aziaten die 25 jaar of ouder zijn minstens een Bachelor diploma heeft. Omdat het behalen van een Bachelor diploma en hoger afsnoept van de totale populatie die een Associate Degree heeft behaald is het betekenisvoller om te kijken naar de percentage behaalde Bachelor diploma of hoger dan naar de percentage behaalde AD’s. Zie hier trouwens dat de groep Zwarten die minstens een Bachelor hebben gehaald de laagste is van de 4 subgroepen. Dat ze percentueel meer AD’s behalen dan Blanken is niet zo verwonderlijk als we beseffen dat meer Blanken doorstromen in het behalen van een Bachelor of hoger. Deze statistieken hebben de verschillende rassen echter niet verder gespecifeerd naar geslacht. Ze kijken ook alleen naar de leeftijd van 25 en hoger.

Om de trend van pas afgestudeerden nader te bekijken heb ik deze statistieken gevonden die ook direct afkomen van de NCES:

Degrees conferred by race
Figuur 4: Bachelor’s degree or higher conferred by race

Dit zijn de statistieken die ik zal gebruiken om te laten zien dat Zwarte Vrouwen niet de best onderwezen groep is in de Verenigde Staten. Voordat ik hieraan toekom zal ik eerst aantonen hoe Zwarte Vrouwen presteren vergeleken met de gemiddelde Amerikaan.

De zwarte bevolking in Amerika maakt 14.3% van de totale populatie uit. Volgens de statistieken van de NCES is 14% van alle mensen die een Associate Degrees behaald hebben zwart. 10% heeft een Bachelor en 12% heeft een Master. Hoewel ze mooie stijgingen doormaken is dat allemaal nog onder de gemiddelde percentages van de totale bevolking die ze uitmaken. Deze statistieken geldt echter voor de gehele zwarte bevolking, dus voor zowel (vrouwen + mannen). Hierbij gaan we ervan uit dat 50% van de 14.3% een vrouw is – dus 7.15% is een vrouw en zwart.

Als 13.7% van alle Associate Degrees uitgereikt is aan vrouwen in 2009-2010 en daarvan 68.3% vrouw is, dan is 9.56% van de mensen met een Associate Degree een Zwarte Vrouw. Dit is ongeveer 33.7% beter dan verwacht ((7.15/9.56)-1).

Als 10.3% van alle Bachelor diploma’s zijn uitgereikt aan de zwarte bevolking waarvan 65.9% een Zwarte Vrouw is, dan is 6.79% van alle Bachelor diploma’s uitgereikt aan een Zwarte Vrouw. Dit is ongeveer 5% slechter dan verwacht (1-(7.15/6.79)).

Als 12.5% van alle Master diploma’s zijn uitgereikt aan de zwarte bevolking waarvan 71.1% een Zwarte Vrouw is, dan is 8.89% van alle Master diploma’s uitgereikt aan een Zwarte Vrouw. Dit is ongeveer 24.3% beter dan verwacht ((8.89/7.15)-1).

Als 7.4% van alle Doctoraten zijn uitgereikt aan de zwarte bevolking waarvan 65.1% een Zwarte Vrouw is, dan is 4.82% van alle Doctoraten uitgereikt aan een Zwarte Vrouw. Dit is ongeveer 32.6% slechter dan verwacht (1-(4.82/7.15)).

Black women doen het dus gemiddeld beter dan verwacht in het behalen van een Associate Degree en een Master, maar doen het gemiddeld slechter dan verwacht in het behalen van een Bachelor en Doctoraat.

Nu zal ik de prestaties van Zwarte Vrouwen afzetten tegen Aziatische Vrouwen. Ik heb geen statistieken kunnen vinden wat de proportie van diploma’s in het Hoger Onderwijs dat uitgereikt wordt aan Aziaten of Pacific Islanders uitgereikt wordt aan Aziatische Vrouwen, dus ik maak de assumptie dat de percentage die wordt uitgereikt aan Aziatische Vrouwen gelijk is aan de percentage die uitgereikt wordt aan vrouwen die Aziatisch of Pacific Islanders zijn zoals gemeld in het NCES rapport.

Ik kon geen statistieken vinden voor Aziaten en specifieke degrees maar wel statistieken voor Bachelor en hoger. Voor de vergelijking tussen Aziatische Vrouwen en Zwarte Vrouwen zal ik verwijzen naar de statistieken in figuur 4. Van de Aziatische groep heeft ongeveer 60.1% van hen tussen de 25-29 jaar een Bachelor of hoger. Van die 60%, als ik naar de statisteken van het NCES in figuur 1 kijk, zal ongeveer 55% vrouw zijn. Voor zwarten is het ongeveer 20.5% die een Bachelor of hoger hebben. Van deze 20.5% zal ongeveer 67% vrouw zijn. Als je Zwarte Vrouwen dan afzet tegen Aziatische Vrouwen dan is ‘t ongeveer 13.74% tegenover 33%. Volgens mijn berekening scoort de Aziatische Vrouw dus een stuk beter dan de Zwarte Vrouw.

Wat als je Zwarte Vrouwen afzet tegen Blanke Vrouwen? Als we zeggen dat ongeveer 58% -dit is een niet precies berekend, maar zal ongeveer kloppen als ik zo naar de NCES statistieken kijk – van de Bachelor of hogere diploma’s worden uitgereikt aan Blanke Vrouwen, dan wordt ongeveer 23% van deze diploma’s uitgereikt aan Blanke Vrouwen. Als je Zwarte Vrouwen dan afzet tegen Blanke Vrouwen dan is ’t ongeveer 13.74% tegenover 23%. Volgens mijn berekening scoort de Blanke Vrouw dus ook beter dan de Zwarte Vrouw.

Wat als je Zwarte Vrouwen afzet tegen Aziatische Mannen? Volgens mijn berekeningen zal ongeveer 27% van alle Bachelor diploma’s en hoger uitgereikt worden aan Aziatische Mannen. Als je Zwarte Vrouwen dan afzet tegen Aziatische Mannen dan is ’t ongeveer 13.74% tegenover 27%.

Wat als je Zwarte Vrouwen afzet tegen Blanke Mannen? Volgens mijn berekeningen zal ongeveer 17.4% van alle Bachelor diploma’s en hoger uitgereikt worden aan Blanke Mannen. Als je Zwarte Vrouwen dan afzet tegen Blanke Mannen dan is ’t ongeveer 13.74% tegenover 17.4%.

Conclusie
Zwarte Vrouwen zijn bij lange na niet de best onderwezen groep in de Verenigde Staten. Uit mijn berekeningen komt naar voren dat ze slechter presteren dan Aziatische Vrouwen, Aziatische Mannen, Blanke Vrouwen en Blanke Mannen. Het prestatieverschil tussen Zwarte Vrouwen en Aziatische Vrouwen is enórm (13.74% tegenover 33%). De kans dat een Aziatische Vrouw een Bachelor diploma of hoger heeft dan een Zwarte Vrouw is bijna 2.5x groter. De kans dat een Aziatische Man een Bachelor diploma of hoger heeft dan een Zwarte Vrouw is bijna 2x groter. Zwarte Vrouwen presteren ook opmerkelijk slechter dan Blanke Vrouwen en Blanke Mannen. Ik heb geen calculatie gemaakt voor Hispanics, maar ik kan in één oogopslag wel zien dat Zwarte Vrouwen beter presteren dan zowel vrouwelijke als mannelijke Hispanics.

Ik vind het jammer om te zien dat zoveel nieuws media de leugen verspreiden dat Zwarte Vrouwen de best onderwezen groep is in de Verenigde Staten.

Voetnoot
[1] Ik begrijp dat het woord ‘ras’ voor sommige mensen wat beladen kan zijn en dat mensen onderling biologisch zo weinig van elkaar verschillen dat ‘ras’ wellicht niet een juiste term is, maar omdat er historisch gezien veelvuldig gebruik wordt gemaakt van dit woord om Caucasians te onderscheiden van Blacks en Asians en omdat ze betekenisvolle verschillen kunnen weergeven gebruik ik voor het gemak ook dit woord.

Er gaan te veel mensen naar het Hoger Onderwijs

Deze post is niet bedoeld voor politiek correcte egalitairen die denken dat iedereen een Aristoteles, een Goethe of een Michael Jackson kan worden als ieder maar hard genoeg zijn best doet.

Dat gezegd hebbende, Charles Murray schrijft in zijn boek Real Education (2008) dat de onderwijswereld een leugen leeft. De leugen is dat élk kind kan worden wat hij wil worden. Er is haast niemand die dit gelooft, maar toch zijn we bang om hardop te zeggen dat kinderen verschillen in hun leervermogen. Het romantiseren van het onderwijs doet helaas, hoewel het uit de beste intenties wordt gedaan, meer kwaad dan goed. We vragen te veel van mensen met een laag leervermogen, we vragen verkeerde dingen van mensen met een gemiddeld leervermogen en te weinig van mensen met een sterk leervermogen. Murray attendeert ons erop dat wij in het belang van ons onderwijs de volgende vier simpele waarheden moeten accepteren:

  1. Vermogens variëren;
  2. De helft van de kinderen zijn beneden gemiddeld;
  3. Te veel mensen gaan naar het Hoger Onderwijs;
  4. De toekomst van ons land is afhankelijk van hoe we de intellectueel begaafden onderwijzen.

De eerste twee waarheden spreken voor zich. De derde en vierde waarheid vereist echter wat meer uitleg.

Te veel mensen gaan naar het Hoger Onderwijs
We moeten ons afvragen wat de fractie van de populatie is die het vermogen heeft om zich de leerstof op een Bachelor of Master opleiding eigen kan maken. De fractie is een heel stuk lager dan de proportie mensen die het Hoger Onderwijs volgt.

Met een IQ van 100 is het heel lastig om een havo opleiding te volgen, laat staan om onderwezen te worden in het voortgezet wetenschappelijk onderwijs. Als je gemiddeld bent in wiskunde kun je wat simpele algebra begrijpen, maar je zal waarschijnlijk falen in differentiaalrekening. Dit zijn geen verpletterende tekortkomingen. Je bent intelligent genoeg om honderden verschillende taken en beroepen uit te voeren, maar je komt helaas tekort om een redelijke opleiding af te ronden in het Hoger Onderwijs. Het is mogelijk om met een IQ van 110 of zelfs 100 lezingen van Macro Economie 1 bij te wonen, om het tekstboek te lezen en om toetsen te maken. Ze nemen echter een mikmak van de helft van de informatie op die hen, zeker nadat zij de toets hebben gehaald, achterlaten met de illusie dat zij redelijke kennis bezitten van Macro Economie 1. Eén van de manieren van deze studenten is om zich tactisch te focussen op hoe ze een toets kunnen halen in plaats van hoe ze de leerstof daadwerkelijk kunnen begrijpen.

IQ distributie
Verdeling van IQ-scores onder de normaalverdeling. Bij een gemiddelde IQ-score van 100 valt ongeveer 68% binnen het bereik van één standaarddeviatie van het gemiddelde wat overeenkomt met een IQ-bereik van 85-115.

Er is geen magisch nummer waarmee iemand een redelijk goede opleiding op het Hoger Onderwijs kan doorlopen, maar een IQ van onder de 110 is vrij problematisch voor veel opleidingen. Als ze het goed willen doen, zouden ze minstens een IQ van 110 moeten hebben voor een Bachelor op het HBO en nog hoger voor een universitaire opleiding. Dit is echter ook afhankelijk van de opleiding die de persoon volgt. Voor de distributie van gemiddelde IQ’s per opleiding, kun je deze andere post lezen die ik in het verleden heb geschreven.[1] In 1990 lag de gemiddelde IQ van een student in het Hoger Onderwijs in Amerika nog op 113.[2] Als we zeggen dat het Hoger Onderwijs gemiddeld een IQ van 110-115 behoeft, dan zou het redelijk zijn om aan te nemen dat ongeveer 15% van de bevolking aan het Hoger Onderwijs zou moeten beginnen. Als je het wat verder uitstrekt, misschien 25%. Toch heeft momenteel 45% van iedereen boven de 30 een opleiding afgerond in het Hoger Onderwijs.[3] Ik vermoed dat dit alleen mogelijk is als het niveau van het onderwijs gemiddeld genomen omlaag is gegaan. De consequentie is niet alleen dat er meer studenten kunnen afstuderen, maar ook dat een onderwijsdiploma steeds minder zegt over het kunnen van de student. Dit zouden we ook kunnen terug zien in cijfer-inflatie cijfers. Echter heb ik geen statistieken kunnen vinden van cijfer-inflatie in Nederland, maar ik ben wel op de hoogte van de onstuimige cijfer-inflatie in Amerika en Engeland. Dit is ook een probleem in een tijd waarin ‘hoogopgeleiden’ moeilijk aan een baan kunnen komen. Als er steeds meer mensen ‘overgekwalificeerd’ zijn voor de banen die ze doen, hebben wij dan nog wel zoveel ‘hoogopgeleiden’ nodig en moeten we niet meer aandacht besteden aan het goed opleiden van mensen met lagere leervermogens?

Grade Inflation USA
Cijfer-inflatie in Amerika

Ik denk dat Murrays stelling dat er te veel mensen naar het Hoger Onderwijs gaan een erg redelijke stelling is. Als het ‘Hoger Onderwijs’ steeds toegankelijker wordt voor minder intelligente studenten, dan wordt het begrip zelf steeds meer een oxymoron.

Daarnaast stelt Murray dat de toekomst van het land afhankelijk is van hoe we de intellectueel begaafden onderwijzen.

De toekomst van het land is afhankelijk van hoe we de intellectueel begaafden onderwijzen
Als we een ‘intellectueel begaafd’ persoon – ik weet dat dit begrip zeer relatief is, omdat het aannemelijk is dat een persoon met een IQ van 160 een persoon met een IQ van 130 niet begaafd vindt – definiëren als degene die de potentie heeft om een goede theoretische natuurkundige te worden, dan spreken we misschien over een proportie van 1 op 100.000.[4] Murray zelf zegt enkelen per 1.000, maar volgens mij is hij veel te optimistisch. Maar als ‘intellectueel begaafd’ correleert met een IQ van minstens 120, dan kunnen we zeggen dat ongeveer 10% van de bevolking onder deze groep valt. Dit is een IQ die benodigd is voor vrijwel alle hoge posities in de samenleving als beleidsmakers, dokters, schrijvers, onderzoekers etc. De top 10% van de intelligentie distributie heeft een enorme invloed op de gezondheid van onze economie, cultuur en sociale instituten. Zo gezegd kunnen we concluderen dat de toekomst van ons land afhankelijk is van hoe we de volgende generatie met opmerkelijk hoge intelligentie onderwijzen.

Referenties
[1] Ik had gekeken naar Amerika omdat ik geen statistieken heb kunnen vinden over de gemiddelde IQ per Nederlandse opleiding. Hierin heb ik gekeken naar de gemiddelde SAT scores van studenten per gevolgde opleiding die zijn omgezet naar corresponderende IQ-scores. Hierin zien we een grote afwijking in gemiddelde IQ-scores per opleiding. De laagst scorende zijn Social Work (103), Early Childhood (104), Student Counseling (105), Home Economics (106) en Administration (107). De vijf hoogst scorende zijn Physics & Astronomy (133), Mathematical Sciences (130), Philosophy (129), Economics (128), Chemical Engineering (128).

[2] Zie https://chhaylinlim.wordpress.com/2014/09/24/book-review-richard-j-herrnstein-charles-murray-the-bell-curve/

[3] Zie http://www.dub.uu.nl/plussen-en-minnen/2014/09/15/nederland-wordt-steeds-slimmer.html

[4] Zie http://infoproc.blogspot.nl/2005/02/out-on-tail.html

 

Over gelijkheid en nivellering

Deze post gaat over één van de verachtelijkste attributen van de westerse cultuur: de opvatting dat de progressie naar gelijkheid van iedereen en naar gelijkheid van alle overtuigingen een waarde op zich is. Om enkele voorbeelden te noemen waarin deze ‘progressie’ tot uiting komt:

  1. In de sociale wetenschappen wordt met immense minachting neergekeken op elke vorm van discriminatie tussen mensen, volkeren en rassen. Ondanks het feit dat ze uiterlijke verschillen tussen groepen en individuen zien, zwijgen ze het liefst over aangeboren verschillen in persoonlijkheid en intelligentie. Sociale wetenschappers opperen daarom: “alle mensen zijn gelijk, de oriëntaalse man = de blanke = de negroïde”.
  2. In de politiek wordt gezegd: “de stemmer heeft altijd gelijk” waarmee alle overtuigingen van verschillende stemmers gelijk worden gesteld alsof er geen onderscheid is tussen ‘goede’ en ‘slechte’ of ‘domme’ en ‘weldoordachte’ politieke overtuigingen.
  3. In het onderwijs willen we kinderen stimuleren om een eigen mening te vormen alsof het vormen van een mening een waarde op zich is. Er is totaal geen aandacht voor logica en onderbouwend leren beredeneren.

De opvatting dat gelijkheid van iedereen en gelijkheid van overtuigingen een waarde op zich is is een symptoom van nivellering – een ziekelijk sociaal proces waarin hogere waardes en individuele uniekheden betekenisloos worden gemaakt door ze omlaag te trekken naar het gemiddelde. Het is een proces dat comfort biedt aan mensen met een zwakke psyche opdat ze hun eigen perspectieven niet meer intellectueel hoeven te verantwoorden. Het leidt mensen ertoe om snel te oordelen om zelf niet beoordeeld te worden. Ze beseffen niet dat het zoeken naar waarheid niet hetzelfde is als zoeken naar datgene wat gewenst is. Ze verklaren vreugdevol:

“Dit is onze overtuiging: we kondigen het aan aan de wijde wereld, we leven en sterven ervoor, laat ons alles wat een overtuiging heeft respecteren!”

Het gevolg van nivellering is niet alleen dat belangrijke menselijke waarden betekenisloos worden gemaakt, maar ook dat iedereen gelijke toegang heeft tot de geschenken van het leven. Echter weet ik: Pulchrum Est Paucorum Hominum – schoonheid is slechts aan weinigen voorbehouden.

Ik weiger om mezelf te schikken aan het nivelleringsproces van de samenleving. Ik weiger om te geloven dat alle mensen gelijk zijn, dat politieke democratisering goed is en dat het recht op meningsuiting betekent dat je alle meningen moet respecteren. Ik heb geen respect voor intellectuele luiheid, geen respect voor godsdiensten die mensen mak en levenloos houden, geen respect voor democratie, geen respect voor tolerantie als waarde op zich, geen respect voor mensen die geen verschil zien tussen een leugen en een overtuiging.

Drie doelen van het onderwijs en de psychotische samenleving

Afgelopen week heb ik Nietzsches Twilight of the Idols (1888) (in het Nederlands Godenschemering) gelezen. Nietzsche noemt het boekwerk een “verklaring tot oorlog”, een veldslag waarin hij idolen – iets wat we excessief adoreren en aanbidden dat we ze boven onze kritische blikveld plaatsen – onderzoekt door er met een filosofische stemvork op te slaan om te zien of ze het verdienen om volwaardig geadoreerd te worden. Wellicht dat met de stemvorkslag het welbekende holle geluid van kletspraat te horen valt.

In deze post wil ik beschrijven wat Nietzsche te zeggen heeft over één zo’n idool – het publieke onderwijs in Duitsland. In een passage over het Duitse onderwijs schrijft hij dat in het moderne Duitsland niemand meer vrij is om zijn kinderen een nobele educatie te geven. Nietzsche gelooft dat het het doel is van het onderwijs en de school curricula om iedereen verplichtend gelijk te stellen aan elkaar door leerlingen een fundamenteel bedenkelijke middelmatigheid op te leggen. Deze nivelleringsslag houdt in dat middelmatigheid tot de standaard wordt gemaakt. Het is een sociaal proces waarin hogere waarden en individuele uniekheden worden vertrappeld en betekenisloos worden gemaakt door ze te trekken richting het gemiddelde. Zie in deze vorige post van mij hoe het fundamentele schoolproces (en het nivelleringsproces) eruit ziet. Dit gaat uiteindelijk ten koste van de ontwikkeling van het individu. In een passage waarin Nietzsche onder meer ook kritiek levert op filologen en Kant, schrijft hij:

“What is the task of all higher schooling?” To make man into a machine. “What are the means employed?” He must learn how to be bored. “How is this achieved?” By means of the concept duty. “What example of duty has he before his eyes?” The philologist: it is he who teaches people how to swat. “Who is the perfect man?” The Government official. “What philosophy furnishes the highest formula for the government official?” Kant’s philosophy: the Government official as thing-in-itself made judge over the Government official as appearance.” (Hoofdstuk Skirmishes in a war with the age, Sectie 29)

Gelukkig geeft Nietzsche naast zijn kritiek op het onderwijs ook ideeën over wat de doelen van het onderwijs zou moeten zijn. Hij heeft drie doelen vastgesteld waar het onderwijs aan zou moeten voldoen:

  1. Leerlingen moeten leren om het oog kalm te houden en om met geduld dingen op zich af te laten komen. Volgens Nietzsche is het belangrijk dat ze de gewoonte aanleren om individuele zaken van alle kanten te bekijken zodat we, zoals C. Wright Mills zegt, een zekere kritische gevoeligheid ontwikkelen waardoor onze geest als het ware “een bewegende prisma is die het licht opvangt van zoveel mogelijk verschillende hoeken en inzichten” (Mills, 1959, p. 214). Een persoon die getraind is om te leren zien wordt over het algemeen ook wantrouwender voor een zeker perspectief en is dan ook in staat om op grondiger redenen van perspectief te veranderen wat natuurlijk kan leiden tot een zekere weerspannigheid.
  2. Om leerlingen te leren denken. Denken moet worden geleerd net zoals dat dans geleerd dient te worden. Hij zag dat logica als een praktisch vak steeds minder werd beoefend en dat zelfs onder de hooggeleerden logica als een theorie langzaamaan begint te sterven.
  3. Tot slot moeten leerlingen leren spreken en leren schrijven. Ze moeten leren dansen met ideeën, met woorden en met de pen.

Al deze drie doelen van het onderwijs is wat ik graag de ‘intellectuele vakmanschap’ of ‘kritische kunde’ zou willen noemen. Naar mijn mening is deze vakmanschap geheel afwezig in ons onderwijs en daarmee verkeren we in een samenleving die onder voorwendselen van wijsheid en kennis snel vervalt tot een armzalig psychotische samenleving. Mensen hebben overal een mening op, maar weten daadwerkelijk niets: simpliciteit wordt verdraaid en gecompliceerd; we vertellen hoe anderen dienen te leven, maar kampen zelf met problemen die voor ons onoverkoombaar zijn; we behandelen symptomen van economisch-politieke kwesties, maar verliezen de oorzaak en het doel uit het oog; we gebruiken preventieve oorlogen om vrede te bewaren; installeren socialisme om kapitalisme te bewaken; en vernietigen met geweld de levensonderhouden van mensen onder humanitaire dekmantels. Zou het kunnen zijn dat deze huidige filosofie, nog onbenoembaar, het symptoom is van het retrogressieve onderwijs – een gebrek aan hogere scholing, een tekort aan intellectuele vakmanschap?

Referenties
Mills, C.W. (1959). The Sociological Imagination. New York: Oxford University Press.

Nietzsche, F.W. (1888). Twilight Of The Idols. (A.M Ludovici, Trans.) New York: Barnes & Noble Inc.

YOUNGCAPITAL C# .NET TRAINEESHIP – MIJN ERVARINGEN

De afgelopen zes weken heb ik de C# .NET Traineeship van YoungCapital doorlopen. Dit is een terugkerende Traineeship die één keer in de zoveel maanden plaatsvindt. De werving van de volgende Traineeship is reeds begonnen en meer info kun je hier vinden op de officiële pagina van YoungCapital.
De Traineeship leidt jonge high potentials met een bèta-achtergrond op tot software developer. In deze post wil ik beschrijven hoe mijn algehele ervaring is geweest vanaf mijn eerste sollicitatiegesprek tot het afsluitende MCSD 70-483 examen.

Sollicitatie
Hoewel ik wist dat er in de vacature nadrukkelijk werd gevraagd naar high potentials met een bèta-achtergrond, besloot ik toch om op de vacature te reageren in de hoop dat mijn achtergrond in Filosofie dit gevraagde kon compenseren. Op het moment van reageren twijfelde ik nog sterk tussen het volgen van een PhD in Politieke Filosofie en het ambiëren van een software development carrière. Gelukkig kreeg ik kort na het versturen van mijn CV en motivatiebrief een telefoontje van de recruiter Afke Schuurmans die me uitnodigde voor een kennismakingsgesprek in Eindhoven. De eerste indruk die ik kreeg toen ik het kantoor binnenliep was hoe jong het team was. De tafelvoetbaltafel die er stond en een mini-voetbal waar één van de werknemers mee speelde gaven mij verder de indruk dat de organisatie ook speels was. Er hing daarnaast een open sfeer in de organisatie die mij hetzelfde vertrouwde gevoel gaf dat ik ook bij mijn vorige werkgever, UTZ Certified, had. Naast Afke was er ook een account manager, Carlo Teeuwissen, aanwezig om het gesprek met mij te voeren. Er werd ingegaan op mijn motivatie, mijn werkervaringen, mijn vooruitzichten op mijn toekomst en hoe mijn achtergrond in Filosofie aanhaakt bij software development. Het gesprek verliep mijns inziens uitstekend en waarschijnlijk waren Afke en Carlo ook uiterst positief, want ik werd uitgenodigd om voor een tweede keer langs te komen voor het maken van een cognitieve assessment en daar aansluitend een presentatie assessment op voorwaarde dat ik zou slagen voor de cognitieve test. Daarnaast moest ik voordat de tweede ontmoeting begon thuis nog een ‘Connector Big Five Personality’ test maken waarvan de uitslag besproken zou worden bij de tweede ontmoeting. Bij deze ontmoeting zou overigens ook Linda Reekers, de Recruitment Manager, aanwezig zijn.

De cognitieve test bestond uit figuurreeksen, cijferreeksen en matrixen. Deze heb ik als zeer lastig ervaren en ik was dan ook vrij nerveus tijdens het afwachten van de resultaten ervan. Eerlijk gezegd verwachtte ik niet veel goeds, maar toen Afke binnenliep had ze me gelijk gerustgesteld dat ik uitstekend de test ben doorgekomen. Het bleek dus zo te zijn dat de test zich aanpastte aan je niveau waardoor je vanzelfsprekend vragen kreeg die moeilijker werden naarmate je meer goede antwoorden gaf. Na afloop van deze assessment volgde nog een gesprek over de resutaten van de persoonlijkheidstest. Opvallend was dat ik als ontwikkelbaarheid voor alle competenties[1] op basis van mijn persoonlijkheid ‘gemakkelijk’ had gescoord met als enige uitzondering voor de competentie ‘discipline’. Discipline is hierbij gedefinieerd als “zich voegen naar het beleid en de procedures van de organisatie.” Het is interessant om te zien dat er ook bij een ander persoonlijkheidstest, PAPI-I die ik had gemaakt bij Sogeti, naar boven kwam dat ik niet altijd veel waarde hecht aan het beleid en de procedures van de organisatie. Er werd bij Sogeti nog nadrukkelijk gevraagd om een toelichting waarop ik antwoordde dat hoewel ik begrijp dat bedrijfsregels de efficiëntie van bedrijfsprocessen verhogen, het ook beklemmend kan werken als je regels boven menselijke relaties plaatst. Ik hecht namelijk veel waarde aan vertrouwen en wederzijds begrip en ik geloof dat deze gevierd wordt zolang elk partij de ander beschouwt als autonome entiteit die rationeel en volwassen is. Door middel van rede en argumentatie kan er voortdurend ondwangmatige verantwoording worden afgelegd wat contextueel wederzijds begrip voedt en wat naar mijn idee niet alleen belangrijker, maar ook menselijker is dan zich simpelweg te schikken naar stricte procedures.[2] Na het persoonlijkheidsgesprek gaf ik nog een presentatie over mijzelf, vertelde ik wat ik weet van programmeren en waarom ik een geschikte kandidaat zou zijn. Uiteindelijk heb ik een aanbod van YoungCapital gekregen om in te stromen bij de C# .NET Traineeship.

De Traineeship
Op 15 juni was het dan eindelijk zover. De Traineeship zou beginnen en als locatie werd IT Performance House Isential in Zwolle gekozen. Voor mijn 3 uur durende treinreis had ik de avond ervoor 4 nummers op mijn telefoon gezet en deze bij elkaar gevoegd tot mijn C# playlist bestaande uit Richard Strauss – Also Sprach Zarathustra, Joe Hisaishi – My Neighbor Totoro, Pink Floyd – Shine On You Crazy Diamond en Friedrich Nietzsche – Allegro. Ik heb gekozen voor Also Sprach Zarathustra, omdat deze mij inspireert om het beste uit mezelf naar boven te halen. My Neighbor Totoro om mezelf eraan te herinneren dat ik ondanks de serieusheid van het Traineeship toch moet blijven relativeren en plezier moet blijven houden. Pink Floyd om lekker weg te dromen en Nietzsche, omdat het simpelweg Nietzsche is – mijn favoriete filosoof.

Start Traineeship

In totaal zijn er 13 mensen vanuit het hele land geselecteerd om deel te nemen aan de Traineeship. Van deze 13 zijn er 6, onder wie ook ik, die door de verre reisafstand in de door YoungCapital geregelde Bed & Breakfast Onder De Peperbus zouden verblijven. Terugkijkend op het sollicitatieproces en na het leren kennen van de medetrainees, begrijp ik nu dat er duidelijk geselecteerd is geweest op intelligentie, communicatieve vaardigheden en op persoonlijkheid. Eén van de leukste aspecten aan de Traineeship is dat de groep qua achtergrond uiterst divers is. Zo hebben we in ons groep een internationaal schaakmeester en afgestudeerd biomedisch student, een lecturer aan de Hogeschool van Beeldende Kunsten, een organische chemicus en commercieel econoom, een technische natuurkundige, een microbioloog, een industrial designer, een analytische chemicus, een wiskundige, een biochemicus, een neurocognitieve wetenschapper, een leraar natuurkunde, nog een industrial designer en tot slot een filosoof met een diepere achtergrond in economie en international mangement. Kortom, de groep bestaat enkel uit hoogopgeleide afgestudeerden met een bèta-achtergrond. Ik was de enige uitzondering die met een alfa-achtergrond was ingestroomd.

Het niveau en het tempo van de Traineeship lag, vond ik persoonlijk, bijzonder hoog. Ik heb het dan ook niet gemakkelijk gehad en heb daarvoor vele avonden en weekenden opgeofferd om de stof bij te houden en mezelf bij te blijven spijkeren. De eerste twee dagen bestonden uit het maken van basisoefeningen met C# in Visual Studio. Wat ik uitermate fijn vond aan de trainer was dat hij ons vrij liet om ons eigen tempo te bepalen. Degenen die eerder klaar waren met de basisoefeningen konden zo bijvoorbeeld beginnen met het programmeren in Unity, een game development platform. Op de derde dag zetten we de basisoefeningen en het programmeren in Unity op stop en gingen we een rekenmachine programmeren. Na afloop van de rekenmachine moesten we een adressenboek programmeren en deze migreren naar het web. Voor de meesten gold dat ze hun adressenboek al aan het begin van de tweede week naar het web migreerden. Dat betekent dat we in de eerste twee weken al hebben geprogrammeerd in C# en een kennismaking hebben gekregen met HTML5 met JavaScript en CSS3. Zoals ik al had vermeld: het tempo lag bijzonder hoog. Ik geloof dat we mede hierdoor ook geselecteerd werden op persoonlijkheid – het hoge niveau vereist namelijk mensen die niet snel gestresst raken, die volhardend zijn in het bereiken van hun doelen, die een sterk aanpassingsvermogen hebben en die zich snel nieuwe informatie en ideeën eigen kunnen maken en deze effectief kunnen toepassen. Deze eigenschappen zag ik sterk terug bij mijn medetrainees.

Zodra het adressenboek af was konden we beginnen aan onze casus die we uiteindelijk in de laatste week moesten presenteren aan YoungCapital. Iedereen was vrij om zijn of haar casus in te richten naar eigen behoeftes en interesses wat uiteindelijk heeft geleid tot een grote diversiteit aan eindproducten. Ik zal later meer vertellen over de eindpresentaties. In de derde en de eerste helft van de vierde week konden we verder werken aan onze casus met dagelijks een onderbreking van de trainer om enkele onderwerpen uit het Programming in C# Exam Ref 70-483-boek te bespreken. We namen op woensdag afscheid van deze trainer en op donderdag en vrijdag kregen we een trainer van KeyResult, Rolf Teekens, die ons kennis liet maken met het Scrum proces.

Scrum
Scrum is een agile softwareontwikkelmethode die veelal wordt gebruikt in ontwikkelteams. Het is kort gezegd een methode waarbij het Scrum-team multi-disciplinair en zelfsturend is en waarbij een product increment in korte sprints van 2 tot 4 weken wordt opgeleverd. Het doel van Scrum is om ontwikkelprocessen te faciliteren die het mogelijk maken om complexe producten te ontwikkelen. Scrum doet dit door het creëeren van transparantie, inspectie en adaptatie.[3] Het probleem waar veel ontwikkelteams tegenaan lopen is dat de opdrachtgever vaak geen duidelijk beeld heeft van het eindproduct dat hij opgeleverd wilt krijgen en dat hij behoefte heeft om functionaliteiten gedurende het ontwikkelproces aan te passen of uit te breiden. In het traditionele ontwikkelproces werd er allereerst een definitiestudie gedaan. Hierop volgden dan namens een ‘watervalmethode’ het basisontwerp, het technisch ontwerp, de bouw van de applicatie, het testen, de integratie en het beheer en onderhoud. Echter, om beter om te kunnen gaan met de behoeften van de klant werd het noodzakelijk om een methode te hanteren waarbij tijd en kosten vastgelegd werden, maar de features variabel waren.

Aangezien er van ons wordt verwacht dat we na de Traineeship mee zullen draaien in ontwikkelteams, is het goed dat we niet alleen leren over de technische aspecten van softwareontwikkeling, maar ook over de management methodiek erachter. Tijdens de Scrum-training simuleerden we de samenwerking in Scrum-teams en moesten we als team een Lego zoo bouwen. Allereerst werd er individueel nagedacht over ‘backlog items’ die opgeschreven op post-its op onze ‘scrum wall’ werden gehangen. Deze ‘backlog items’ werden daarna in onze ‘sprint planning’ geordend op basis van ‘value’ en met ‘planning poker’ kaarten werd er aangegeven hoeveel ‘effort’ elk item zou vereisen. Tot slot onstond er een mooi geordende ‘sprint backlog’ en kon het ontwikkelteam beginnen met het bouwen van de Dino zoo. Het project bestond uit twee sprints. In de eerste sprint werden de ‘must-haves’ van de zoo gebouwd. Tijdens deze sprint werkte ik samen met Anne en Patrick aan de bouw van een rode T-Rex. In de tweede sprint ging het ontwikkelteam aan de slag met de ‘should-haves’ en werkten Martijn, Anne en ik aan de bouw van de plattegrond. Zie hieronder het geweldige resultaat van onze twee sprints:

IMG-20150728-WA0002

Naast het feit dat we meer bekendheid hebben verworven van Scrumprocessen, is de Scrum-training ook een prima manier geweest om team-building op te bouwen. Een belangrijk karakteristiek van Scrum is namelijk dat het team centraal staat. Het gehele team wordt verantwoordelijk geacht voor het wel of niet verkrijgen van succes en het is om deze reden dat waarden als openheid en vertrouwen cruciaal zijn binnen Scrum. Ik denk dat het dan ook niet opmerkelijk is dat er onderling tussen de trainees een sterkere gebondenheid is ontstaan dankzij de Scrum-training. Wat uiteraard ook heeft bijgedragen aan deze gebondenheid is het plezier dat we hadden tijdens de opdrachten. Ook al hadden we tijdens de Traineeship geen aparte uren vrijgemaakt voor team-building terwijl dit wel in de originele planning is opgenomen, dit werd meer dan voldoende goedgemaakt door de Scrum-training.

De week na de Scrum-training stond een vrij studieweek gepland waarin we de tijd kregen om ons voor te bereiden op het Scrum-examen dat die week zou plaatsvinden. Na eerst de Scrum guide doorgenomen te hebben en enkele hoofdstukken te hebben gelezen van Succes met Scrum! van Wouter Tengeler (2014), ben ik de oefenvragen van KeyResult gaan maken. De handige memorytrainer en de vele oefenvragen op hun website bleken een goede voorbereiding te zijn geweest op het examen. Alle trainees hebben in hun eerste poging het examen gehaald op een paar enkelingen na. Degenen die niet waren geslaagd waren alsnog in hun tweede poging geslaagd. Ook konden we in deze week verder werken aan onze casus of konden we ons voorbereiden op het uiteindelijke MCSD examen.

Nieuwe trainer, nieuwe technologie en meer stress
In de vijfde week kregen we een nieuwe trainer die ons kennis liet maken met de ASP.NET MVC technologie. MVC staat voor Model View Controller en helaas hebben we er door de tijdsdruk weinig mee kunnen werken. Van wat ik heb gezien is het een prima technologie om databases mee op te bouwen, weer te geven en te behandelen met controllers. Het MVC model biedt daarnaast ook een uitstekende controle over HTML, CSS en JavaScript en is geïntegreerd met vele of misschien wel alle bestaande ASP.NET features als Master Pages, Security en Authentication.

Tot dusver was er ook nog niet veel bekend over de voorwaarden waar onze eindpresentaties aan zouden moeten voldoen. Het MCSD examen kwam ook akelig dichtbij en ik voelde me gedurende de week steeds meer gespannen over hoe ik het best mijn tijd moest indelen. De trainer toonde begrip voor onze situatie en gaf ons de gelegenheid om op donderdag 2 uur te werken aan onze casus en op vrijdag 4 uur. Uiteindelijk was dit een week geworden waarin ik samen met mijn Bed & Breakfast genoten dagelijks tot 19:00 of 19:30 op het kantoor van Isential bleef. Ik waardeer het ook enorm dat de trainer net zo lang bleef als wij voor het geval dat we vragen over de casus hadden. Uitgeput als we waren hadden we bij terugkomst van Isential de hele week fast-food gegeten zodat we daarna weer tot diep in de nacht verder konden werken aan onze casus of aan de voorbereiding op het examen. Dit was voor mij persoonlijk al met al de stressvolste week.

Eindpresentaties en SIME Cambodia webshop
De gehele maandag erop was ingeroosterd voor de eindpresentaties met aansluitend een lichte borrel. Het was leuk om iedereen te zien presenteren in zijn of haar ‘zondagse pak’. Het was de bedoeling om tijdens de presentatie aan te tonen hoe je de kennis van de afgelopen 5 weken hebt toegepast in het bouwen van je casus. Aanwezig waren naast de trainees ook de trainer van de laatste week en mensen van YoungCapital zoals de Businessline IT Manager Bart-Jaap van den Berg, HR Manager Dorith Korving, Consultant Ankie Verbeek en de Recruitment Manager Linda Reekers. Ik moet zeggen dat ik zeer onder de indruk ben geweest van de presentaties en eindproducten van mijn mede-trainees. Iemand heeft bijvoorbeeld een mooi grafisch spel ontwikkeld waarbij je een balletje moet schieten van een begin- naar een eindpunt toe met er tussenin allerlei obstakels. Een ander heeft ‘Ultimate Tic-Tac-Toe’, een uitdagender variant dan de welbekende Tic-Tac-Toe, ontwikkeld waarbij twee spelers tegen elkaar kunnen spelen. Iemand anders heeft een website gebouwd waarmee uren geregistreerd kunnen worden voor kinderdagverblijven en weer iemand anders heeft een ‘blorum’, een mix tussen blog en forum. Daarnaast is er ook een Beverbende applicatie, een grafisch zeer sterke Tic-Tac-Toe, een spelletjesforum, een website waarop developers zich kunnen opgeven om ingehuurd te worden door werkgevers, een applicatie waarbij game characters aangemaakt kunnen worden met verscheidene properties, een kaartenspel, een game waarmee je blokjes en torens kunt bouwen en een muziek streaming website. Ikzelf heb een webshop gebouwd voor ons familiebedrijf, SIME Cambodia.

Hieronder kun je een filmpje zien van mijn webshop.

SIME Cambodia handelt in irrigatiesystemen en het doel van mijn webshop is om aan Cambodjaanse gebruikers producten te verkopen die hun watermanagement verbeteren. Hiervoor heb ik mijn webshop ingedeeld in een back- en een front-end. Aan de back-end kan een administrator zijn productendatabase managen. Dat betekent dat:
a. De administrator zich kan inloggen op de webshop om bij de database management te komen;
b. Hij producten kan toevoegen met bijbehorende data als productomschrijving aan de productenlijst;
c. Hij producten kan verwijderen uit de productenlijst;
d. Hij van de producten die toegevoegd zijn de eigenschappen kan aanpassen zoals bijvoorbeeld de ‘available stock’.

Aan de front-end moet de bezoeker een aankoop kunnen doen. Dat betekent dat:
a. De gebruiker door de webshop heen moet kunnen browsen;
b. Er informatie moet zijn over wat de onderneming verkoopt, waar de producten voor gebruikt kunnen worden en een korte geschiedenis van de onderneming;
c. Er een productenpagina moet zijn waarin de aangeboden producten worden getoond;
d. De gebruiker een product moet kunnen toevoegen aan de shopping cart;
e. De gebruiker moet kunnen uitchecken;
f. De opmaak van de webshop moet passen bij het product dat we verkopen. In dit geval, omdat we irrigatiesystemen verkopen voor beter watermanagement, heb ik gekozen om veelvuldig gebruik te maken van de kleur blauw wat representatief is voor helder water.

Tussen de presentaties door werden nog foto’s geschoten en interviews afgelegd waarin we onze ervaringen konden delen. Na deze dag werd het weer tijd om onze volledige focus te plaatsen bij het komende MCSD examen.

MCSD Examen
Dinsdag, de dag na de eindpresentaties, hadden we een vrij studiedag waarop ik me volledig heb gestort op het Exam Ref 70-483-boek. De dagen erna was er nog een examentraining bij Isential en een vrij studiedag. Toen was het eindelijk zover: ik moest om 7:30 de trein nemen richting ‘s Hertogenbosch om om 9:30 aan te komen bij de assessment centre in Nieuwkuijck. Omdat Martijn en ik op dezelfde locatie onze examen zouden hebben, hadden we afgesproken om elkaar te ontmoeten op het station van ‘s Hertogenbosch. Ik voelde me totaal niet optimaal voorbereid en schatte dat ik nog een weekje zelfstudie nodig had om de lesstof indringender te begrijpen en het examen te kunnen halen. Bij aankomst vroeg de receptioniste aan ons om onszelf te legitimeren, werden we geleid naar een kluisje om onze spullen in op te bergen en nam ze ons mee naar de assessmentkamer. 55 vragen later stuurde ik met een muisklik al mijn antwoorden in en verscheen er een venster waarop stond dat ik het examen had gehaald. Ondanks mijn opluchting probeerde ik me toch gedeisd te houden, omdat ik zag dat Martijn links voor mij nog achter de computer zat. Ik liep bevrijd van spanning de trap af naar beneden, werd gefeliciteerd door de receptioniste en kreeg een print van mijn testscore in mijn handen geschoven. Een minuut later kwam ook Martijn de trap WP_20150724_12_07_01_Proaflopen. Hij stak zijn duim op en ik wist meteen dat ook hij was geslaagd voor het examen.

Hierna hebben we samen nog een bistro opgezocht in het centrum van ‘s Hertogenbosch om onszelf te feliciteren met de geslaagde dag: we deden een drankje, hij nam een dubbele burger, ik een Angus beef burger en zo kwam er een mooi einde aan de zware 6 weken van de Traineeship.

Bed & Breakfast
Tot slot wil ik nog wat vertellen over de Bed & Breakfast en mijn medetrainees die er ook verbleven. Als ik dagelijks heen en weer zou moeten reizen vanuit Breda dan zou me dat ongeveer 6 uur per dag kosten, maar gelukkig heeft YoungCapital een B&B geregeld voor degenen die op langer dan 2 uur reisafstand wonen van Isential. De B&B lag gelegen in hartje Zwolle tussen twee kerken; de Grote Kerk en de Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopneming. Hoewel het op een gezellige locatie lag, was het ook vervelend om de kerkklok om de zoveel tijd te horen luiden of om tijdens je nachtrust dronken lui als gewetenloze gekken te horen schreeuwen. De eerste paar dagen heb ik hierdoor weinig nachtrust gehad, maar na verloop van tijd begon het te wennen en werd het voor mij persoonlijk minder storend. Helaas hadden sommigen van ons zoals bijvoorbeeld Anne en Laura er wel meer last van dan ik.

De trainees die er verbleven waren Laura, Anne, Gilberto, Patrick, Martijn en ik. Ieder van ons kreeg een eigen kamer, behalve Patrick en Martijn die samen een kamer deelden. We kregen gratis ontbijt in de ochtend wat dagelijks om 7:45 klaarstond en wat bestond uit een smoothie, een ei, afbakbrood, ham, kaas, komkommer, ander beleg en koffie. Omdat Anne alleen glutenvrij brood kon eten, kreeg ze een apart dieet. Daarnaast hield Gilberto niet van de smoothie en wij beiden niet al te veel van de broodjes dus verloste ik hem van zijn smoothie om mijn buik nog enigszins vol te krijgen en at hij naast de broodjes geregeld zijn zelfgemaakte ontbijt.

Ik denk dat we met ons zessen een heerlijk hechte groep hebben gevormd. We namen altijd samen de bus naar Isential, kwamen altijd samen terug, deden geregeld samen boodschappen en kookten afgezien van de laatste week waarin we enkel fast-food hadden gegeten vrijwel altijd samen. Gilberto en ik zijn nog samen enkele keren om 6:00 opgestaan om buiten te joggen voordat we richting Isential gingen.

De hechtheid nam sterker toe naarmate we meer tijd met elkaar doorbrachten. De hechtheid werd ook sterk bevorderd doordat onze karakters vrij neutraal zijn en er geen enkel karakter overheerst. Ook had ik het idee dat iedereen open stond om de ander te helpen als die ander even geen oplossing ziet voor een programmeer probleem. Zo liep ik regelmatig de kamer binnen van Patrick en Martijn wat gedurende ons verblijf steeds implicieter de gemeenschappelijke woonkamer werd om enkele vragen te stellen. Hier gingen wij, ‘the boys’, ook vrij vaak tot laat in de nacht door met programmeren. Toch was er naast het vele programmeren ook voldoende ruimte voor ontspanning. Zo vonden Patrick, Martijn en ik op de tweede dag een kroeg genaamd De Belgische Keizer die later onze stamkroeg werd. Op deze dinsdagavond heb ik voor het eerst een kriek op gehad en als ik me nog goed herinner varieerden onze gesprekken op deze avond van de economische crisis, het geldsysteem en het libertarisch anarchisme tot Patricks microbiologische onderzoek om micro-organismen beter te identificeren met behulp van laser spectrometrie. We waren drie geeks die onszelf prima vermaakten met geek-talk. Wat mij nog verder is bijgebleven aan leuke conversaties of andere activiteiten van de afgelopen 6 weken zijn Gilberto’s hilarische avonturen met zijn twee gekke broers, de speech van Carl Sagan genaamd ‘The Pale Blue Dot’ over de staat van de mensheid die Gilberto ons liet toehoren, mijn gesprek met Anne en Martijn over thuisonderwijs tegenover publiek onderwijs, het gesprek met Laura, Patrick, Martijn en Gilberto over onze samenleving alszijnde een ‘systeem’ waarin we worden meegezogen en onze autonomie verliezen, mijn gesprek met Patrick en Martijn over het experimenteren met nieuwe vormen van sociale organisaties door middel van seasteads, de avond dat ik samen met Patrick en Martijn de film Ip Man heb gekeken en de nachtelijke onweersbui toen we converseerden over de steeds mieteriger wordende generatie. Achteraf gezien hebben we samen heel wat meegemaakt, samen leuke activiteiten ondernomen en samen succesvol de Traineeship doorlopen.

Hieronder, een foto van alle B&B-genoten met v.l.n.r. Patrick, Laura, Martijn, Anne, ik en Gilberto.

YC_Trainees_Lo_0265

Conclusie
Terugkijkend op de Traineeship heb ik totaal geen spijt dat ik heb deelgenomen. De Traineeship was een rijke ervaring en ik zou iedereen die ook een carrière in software development ambieert aanraden om deel te nemen aan de Traineeship. Ik sluit me volledig aan bij Martijns statement dat deze Traineeship heeft aangetoond dat wij, de trainees, moeilijk kapot te krijgen zijn. Het vereist namelijk veel doorzettingsvermogen en de competentie om goed te kunnen omgaan met een hoge werkdruk en stress. Sommigen van ons hebben al een werkplek gevonden en ik ben benieuwd wie mijn werkgever gaat worden. Hoe dan ook, alle trainees kennende geloof ik dat elke werkgever die één van ons aanneemt een uitermate gemotiveerde Junior Software Developer in huis haalt die bereid is om veel bij te leren binnen dit mooie vak.

Mocht je er zelf over nadenken om ook een Traineeship te volgen in software development en mocht je vragen hebben, dan kun je ze altijd in de comments stellen. Mocht mijn artikel je trouwens hebben geïnspireerd om zelf ook aan te melden voor de Traineeship, dan kun je hier lezen wat je moet doen om ook in aanmerking te komen: https://www.youngcapital.nl/info/it-traineeship.

Voetnoten
[1] De volledige lijst van competenties bestaat uit: plannen en organiseren, voortgangsbewaking, probleemanalyse, leervermogen, organiseren eigen werk, aanpassingsvermogen, inzet, zelfontwikkeling, discipline en kwaliteitsgerichtheid.

[2] Hieruit blijkt maar weer dat ik beïnvloed ben door Jürgen Habermas’ pragmatische filosofie over communicatieve rationaliteit als bijdrager aan het floreren van de mens door middel van gemeenschappelijk begrip, vrij van communicatieve overheersing.

[3] Zie http://www.scrumalliance.org/why-scrum voor een verdere verdieping.

Grootste Probleem Van Ons Onderwijs: Het Schoolparadigma

Het grootste probleem van ons onderwijs is niet de financiering van ons onderwijs of de training van bekwame leraren of de standaarden van het curriculum. Ik geef toe dat dit problemen zijn, maar het áller-allergrootste probleem is het schoolparadigma waarvan de fundamenten vrijwel niet worden uitgedaagd door de samenleving. Dit paradigma voldoet niet aan de behoefte om kinderen voor te bereiden op de echte wereld. Het bestaat uit de volgende principes:

  1. Hersendodende routine. De acceptatie dat kinderen vanaf de tedere leeftijd van 4-5 jaar onderworpen dienen te worden aan de oppressieve routine van 12 lange jaren, 9 maanden in het jaar, 5 dagen in de week en 7 uren per dag school.
  2. Isolatie. Kinderen leven in deze tijd in een vervalste realiteit dat totaal geïsoleerd is van de werkelijke wereld.
  3. Klas positie. Kinderen worden geklassificeerd op basis van leeftijd en klasnummer. Soms worden ze zelfs ook geklassificeerd op basis van leerlingennummer.
  4. Gehoorzaamheid. Het toilet kan alleen worden gebruikt met permissie van de leraar en hun spraak wordt gereguleerd en moet in overeenstemming zijn met de interesses van de leraar. Ieder kind dient luisterend naar de leerkracht stil te zitten als een kleine lam schaapje.
  5. Verlies van vrijheid. Kinderen zijn verstoken van hun vrijheid om te denken en te focussen op hun eigen gedachtes en interesses. Daarnaast mogen ze niet rondlopen of uit het klaslokaal zonder toestemming van de leraar.
  6. Temperen van enthousiasme en passie. Kinderen die enthousiast zijn over een onderwerp moeten hun gedachtes en enthousiasme over een bepaald onderwerp naast zich neerleggen als de school of leerkracht bepaalt dat het tijd is om verder te gaan met het volgende vak. Ze moeten onder het mom van ‘discipline’ hun inspanningen toeleggen op repetitie en verveling. Ik geloof dat het doel hiervan is om degenen die opstandig en moeilijk te controleren zijn in bedwang te houden of anders uit het systeem te filteren. Kinderen die te opstandig zijn worden gestigmatiseerd als rebels en voorzien van een gedragsstoornisetiket.
  7. Emotionele afhankelijkheid. Kinderen worden geleerd om prijzen, stickers en andere vormen van complimenten of privileges na te jagen wat een versterkend effect heeft op hun afhankelijkheid van de leraar. Ze leren ook om hun persoonlijke trots te halen uit de complimenten die ze van de leerkracht ontvangen. In gevallen dat de leraar de leerling toestaat om bijvoorbeeld te praten in de klas of om weg te glippen uit het klaslokaal, wordt het kind dankbaar voor de privileges die de leraar hem of haar schenkt.
  8. Intellectuele afhankelijkheid. Kinderen worden getraind om te wachten op de leraar die hen instructies geeft wat ze gaan doen. Ze worden niet aangemoedigd om zelf na te denken hoe ze moeten handelen. Het gevolg is dat de meesten afhankelijk blijven van advertenties en nieuwsberichten die hen vertellen hoe ze zich moeten kleden, leven, consumeren en denken. Met andere woorden, kinderen leren zonder enige zelfreflectie te handelen op een manier die van hen wordt verwacht.
  9. Verlies van zelf-respect. Hun zelf-respect wordt afhankelijk van opinies van ‘experts’. Maandelijkse rapporten, cijfers en ouderavonden leren kinderen dat ze niet moeten vertrouwen op hun eigen zelf-evaluaties.
  10. Bevordering van klikspaangedrag en acceptatie van constante surveillance. Kinderen worden beloond om slecht gedrag van hun medeleerlingen te rapporteren.

Als je het schoolparadigma op deze manier uiteenzet is het eigenlijk een wonder dat er nog mensen zijn wiens nieuwsgierigheid het formele onderwijs heeft kunnen doorstaan. Net als H.L. Mencken geloof ik dat verlichting van de kinderen nooit het doel van het publiek of verplicht onderwijs is geweest. Het doel is om zoveel mogelijk individuen te vormen tot hetzelfde niveau – een niveau waarin opstandigheid en originaliteit niet meer aanwezig zijn en waarin gehoorzaamheid en conformiteit centraal staan. Als de samenleving echt begaan is met de ontwikkeling van haar kinderen dan zou ze er goed aan doen om kritische vragen te stellen over het schoolparadigma.

Tot slot, een interessante quote van Noam Chomsky over het schoolparadigma:

“The whole educational and professional training system is a very elaborate filter, which just weeds out people who are too independent, and who think for themselves, and who don’t know how to be submissive, and so on – because they’re dysfunctional to the institutions.”

En zie hier een interessante video over John Taylor Gatto en zijn idee over het schoolparadigma:

Schoonheid Is Maar Aan Weinigen Voorbehouden

Deze korte post gaat over de betekenis van de naam van deze site: ‘Pulchrum est paucorum hominum’. De naam is geïnspireerd op een passage uit Friedrich Nietzsches Afgodenschemering (1889) en betekent ‘schoonheid is maar aan weinigen voorbehouden’.

Nietzsche is zeer begaan met de staat van de Duitse cultuur en daarmee ook met de staat van haar onderwijs. Hij gelooft dat goed onderwijs een vereiste is voor het voortbrengen van een hoge cultuur, maar ziet nagenoeg vooral verloedering. Waar is het verval van het Duitse onderwijs volgens Nietzsche vooral aan te wijten? Onder het kopje ‘Waaraan het de Duitsers ontbeekt’, schrijft hij, “het onderwijs heeft de hoofdzaak uit het oog verloren: zowel het doel als het middel tot dat doel.” Nietzsche gelooft dat de staat en de cultuur elkaars tegenspelers zijn – als de één floreert, vervalt de ander. Hij schrijft,

“[A]lle grote cultuurperioden zijn perioden van politiek verval: wat in cultureel opzicht groot is, is altijd apolitiek, zelfs antipolitiek geweest… Vanaf het moment dat Duitsland zich als wereldmacht manifesteert, wint Frankrijk zich als culturele macht aan betekenis.”

Cultuur en staat zijn aldus elkaars tegenspelers. Volgens Nietzsche staat de achteruitgang van het Duitse onderwijs in direct verband met de opkomst van het Reich. Hij verwijt de staat over het opzettelijk oprichten van onderwijsinstituten waarin studentenmassa’s worden klaargestoomd om volgens brute dressuur bruikbaar en uitbuitbaar gemaakt te worden voor de staatsdienst. Het doel van het onderwijs is hierbij niet meer om ze te laten verworden tot sterke individuen met een sensitief intellect, maar om ze gehoorzaam te maken aan de staat. Inderdaad, met een omvangrijker natiestaat heeft het Reich grote progressie gemaakt in het verwezenlijken van Johann Fichtes droom die hij uitsprak in 1807: de complete vernietiging van de eigen wil in staatsburgers en de totale dienstbaarheid voor de staat.

Daarnaast gelooft Nietzsche dat de verdere democratisering van het onderwijs leidt tot nivellering, een sociaal proces waarin hogere unieke eigenschappen en waarden in individuen tot gemeengoed worden gemaakt. Door het ‘hoger onderwijs’ te verlagen wordt het toegankelijk voor iedereen. Alle verschillen tussen het unieke en het algemene, het superieure en het gemiddelde, het krachtige en het krachteloze, het belangrijke en het onbenullige worden dan genivelleerd. Nietzsche schrijft:

“[H]ogere opvoeding is van nature slechts weggelegd voor de uitzondering: men moet bevoorrecht zijn om recht te hebben op zo’n groot voorrecht. Alle grote, alle schone dingen kunnen nooit gemeengoed zijn: pulchrum est paucorum hominum. – Wat is de oorzaak van de teloorgang van de Duitse cultuur? Dat ‘hogere opvoeding’ geen voorrecht meer is – het democratisme van het ‘algemene’, van de tot gemeengoed geworden ‘culturele vorming’…

In tegenstelling tot het onderwijs voor een hoger cultuur is het onderwijs in het Reich ingesteld op middelmatigheid. In deze middelmatigheid heerst ook een gehaastheid om studenten al op jonge leeftijd te laten leren voor een bepaald beroep. Nietzsche schrijft:

“Een hoger soort mens, met permissie gesproken, houdt niet van ‘beroepen’, juist omdat hij zich niet geroepen voelt… Hij heeft de tijd, hij neemt de tijd, hij peinst er niet over om ‘klaar’ te komen, – op zijn dertigste is men in de zin van de hoge cultuur een beginneling, een kind.”

Aangezien deze website bedoeld is voor degenen die nog beschikken over een fijngevoelig intellect en een vrije geest die nog dapper genoeg is om zelf na te denken en zichzelf te verheffen boven de middelmaat, leek ‘Pulchrum est paucorum hominum’ mij een geschikte titel.