Tag Archives: Libertarisme

SteemFest interview

Op 11, 12 en 13 november 2016 was het dan eindelijk zover: de eerste internationale Steemfest conferentie werd gehouden in Amsterdam! Ik heb genoten van de vele persoonlijke verhalen van mensen over hoe zij betrokken zijn geraakt bij Steemit en blockchain.

Het waren drie prachtige dagen waarop de Steemit gemeenschap haar ware gezicht kon laten zien. Tot dan toe kende de gemeenschap elkaar voornamelijk van het revolutionaire sociaal netwerk, Steemit. Het is een platform waar bloggers/schrijvers cryptogeld (Steem) kunnen verdienen met de content die zij creëren.

De conferentie toonde duidelijk de grote verscheidenheid aan mensen. Er waren 206 deelnemers uit 32 verschillende landen zoals Rusland, China, India, Japan, Panama, Litouwen, Cambodja, Mexico en de Verenigde Staten. Ongeveer 35% van de deelnemers was vrouw en 25% was software ontwikkelaar. De grote verscheidenheid is iets wat je zelden ziet bij andere crypto-evenementen.

Het evenement trok beroemde schrijvers als Neil Strauss (The Game), bitcoin artiesten als Tatiana Moroz en de Steemit oprichter Ned Scott. Ik heb ook een oude huisgenoot ontmoet van Vitalik Buterin, de oprichter van Ethereum, die enkele leuke anekdotes over hem heeft gedeelde met mij. Daarnaast ben ik goed bevriend geraakt met een dakloze die probeert te leven op Steem.

Ik genoot van de positieve sfeer die de gemeenschap uitstraalde. Ik was ook één van de 35 sprekers op dit evenement en werd geïnterviewd door de documentairemaker Matthijs Diederiks over mijn libertarisch  anarchistische filosofie. Het interview kun je hierboven zien. Jeff Berwick van Anarchast en Anarchopulco zou ook worden geïnterviewd, maar kon onverhoopt niet aanwezig zijn op SteemFest. Ik denk dat wij anders een prima duo zouden vormen waarin we konden discussiëren in hoeverre onze libertarisch anarchistische filosofiën elkaar complementeerden.

Mijn presentatie ging over Seasteading alszijnde een praktijk die parallel loopt aan het decentralisatieproces van overheidsmonopolie. Cryptogeld brengt competitie in de overheidsmonopolie over geld en Seasteading brengt politieke competitie in de industrie van overheden. Ik zal binnenkort nog een filmpje plaatsen van de presentatie.

Tot slot wil ik nog één interessante anekdote delen van de eerste grootinvesteerder in Steemit. Hij was ook aanwezig bij de eerste internationale Bitcoin conferentie in Londen 2011 en vertelde mij dat deze eerste Steemit conferentie vele malen grootser, mooier en leuker is dan de Bitcoin conferentie.

Als je mij wil volgen of meer van mij wil lezen op Steemit, ga dan naar @chhaylin.

Advertisements

Logische implicaties van “Wij zijn de overheid”

Ik las laatst een artikel op de website van ‘Architects & Engineers for 9/11 Truth’ over het creëeren van een valse identiteit en de Amerikaanse excessieve zelf-identificatie met de Verenigde Staten. Het artikel gaat over Amerikaanse burgers die zichzelf identificeren met het imago van hun land – dat als de VS en hun overheid bekritiseerd worden, zij zich ook bekritiseerd voelen. Als Amerika slecht is dan zouden zij, alszijnde extensies van Amerika, ook slecht zijn. Het volledige artikel kan je hier lezen. In deze post bespreek ik de logische implicaties van de gedachte dat wij de overheid zijn.

De identificatie met de staat of overheid komt niet alleen voor in Amerika, maar in elk land. Elke staat is er namelijk bij gebaat dat haar burgers zichzelf identificeren met het politiek orgaan. Zij kan immers niet bestaan zonder de “toe-eigening van de vruchten van andermans arbeid” (Oppenheimer, 1908).[1] Dit is wat Franz Oppenheimer de ‘politieke methode’ noemt. In dit geval zijn het de vruchten van de arbeid van burgers in de vorm van belastingen die de staat zichzelf toe-eigent.

Om burgers zich in een democratie te laten identificeren met de staat wordt er gezegd: “wij zijn de staat,” of “wij zijn de overheid,” of “de stemmer heeft altijd gelijk”. Dit is echter niks anders dan een illusie – een metafoor die zo vaak wordt herhaald dat wij vergeten zijn dat ze slechts illusies zijn en geen waarheid. Zodra de kleine man aan dit zelfbedrog lijdt, heeft hij de illusie dat hij in staat is om het politiek proces te beïnvloeden. Het is een illusie die mede hierdoor aantrekkingskracht heeft: het geeft ons de waan dat wij een zekere politieke macht bezitten.

Echter, wat zijn de logische implicaties als wij denken dat ‘wij de overheid zijn’? Als iedereen de overheid is dan is het buitenlands beleid van onze overheid ons buitenlands beleid. Als de Nederlandse overheid Libië aanvalt dan zijn het wij die Libië aanvallen. Als de Duitse politiek door politieke onenigheid besluit om Nederland aan te vallen dan zijn het wij die worden aangevallen en zijn het zij, de Duitsers, die onze vijanden zijn. Zo gezien is het niet eens verwonderlijk dat met de opkomst van democratiën, het idee dat alle burgers deelnemers zijn van het politiek orgaan door hun stemrecht, oorlogen grootschaliger zijn geworden. Oorlogen worden niet meer uitgevochten tussen twee koningen en hun privé legers, maar tussen twee volkeren: het is nu alle Nederlanders tegen alle Duitsers. Duitse Joden zijn ook niet meer vermoord door de Nazi regering, maar ze hebben ‘zelfmoord gepleegd’. Als wij gevangen worden gehouden door de overheid, dan zijn het wij die onszelf opsluiten. Als de Nederlandse overheid besluit om sancties te leggen op Iran waardoor arme Iraanse kinderen honger lijden, dan zijn het wij die dit de kinderen aandoen. De enige conclusie die ons rest na het uiteenzetten van deze logische implicaties is om te zeggen dat het absurd is om te denken dat wij de overheid zijn – wij zijn niet de overheid en de overheid is niet ons. Het zijn niet wij die Iraanse kinderen laten verhongeren. Het zijn ook niet wij die Libië hebben aangevallen. Het is de politieke elite die dit doet.

De remedie voor de waanzin – “wij zijn de overheid” – is om wat reflectiever te kijken naar ons taalgebruik. Als wij echt serieus zijn in het verwijderen van zulke ideologische camouflages, dan moeten wij het persoonlijk voornaamwoord ‘wij’ weglaten uit zulke zinnen.

Voetnoot
[1] In De Staat (1908), stelt Oppenheimer dat er twee methoden zijn waarmee de mens zichzelf in zijn behoeftes kan voorzien: de ene noemt hij de ‘economische methode’ en de andere de ‘politieke methode’. Volgens de economische methode voorziet de mens zich van zijn behoeftes door arbeid en handel. De politieke methode maakt daarentegen gebruik van exploitatie van burgers.